MACIEJ FAMULSKI (ur. 5.04.1939, zm. 31.12.2005). Napastnik. Piłkarz klubów: Stal Stalowa Wola, Legia Krosno, Walter Rzeszów, Lotnik Wrocław, Lublinianka Lublin, Motor Lublin. Po zakończeniu kariery szkoleniowiec w Motorze. Wychował takiego znanego zawodnika jak Jacek Bąk. Jacek wspomniał o tym w swojej książce:

"...usłyszała propozycję nie do odrzucenia. Następnego dnia poprawiałem już oceny.
Na równi z piłką traktowałem grę w koszykówkę. Trener naszej szkolnej drużyny ustawiał taktykę pode mnie. Nie była skomplikowana - koledzy podawali piłkę do mnie, a ja troszczyłem się o punkty. W zawodach często wpadaliśmy na drużynę Arka Onyszki, który też pochodzi z Lublina. Pamiętam mecz, który wygraliśmy 50:45, a ja rzuciłem 42 punkty"

Przez koszykówkę opuszczałem coraz więcej zajęć w Motorze i w końcu trener Maciej Famulski kazał wybierać.

"Nigdy nie zagrasz w NBA, nie masz dwóch metrów. Koszykówka pieniędzy ci nie da, piłka co innego - doradził brat. Przyznałem mu rację. Icy, dawaj z nami na dyskotekę! - propozycja kumpli wydawała się interesująca, ale nie zamierzałem z niej skorzystać"

Kariera Macieja Famulskiego była niezwykła – bo też był sportowcem niezwykłym. Jak mi powiedział w wielkim stopniu o jego karierze decydowali generałowie Ale po kolei…
Zaczynał w Stalowej Woli pod okiem słynnego trenera Malczyka z Krakowa. Później trenował go legendarny Rudolf Patkolo, były piłkarz Ujpestu Budapeszt i reprezentacji Węgier, który poznał w obozie jenieckim Polkę i po wojnie przyjął obywatelstwo naszego kraju zaliczając nawet występy w reprezentacji. O tym, że Maciek Famulski ma w nogach „dar Boży” do gry w pikę Patkolo wiedział już po pierwszych treningach. Przepowiadał mu grę w reprezentacji Polski. Jednak Maciej Famulski nigdy w niej nie zagrał. Dlaczego?

"To była Polska PRL-u powiedział wspominając swoją karierę. W wieku 18 lat trzeba było iść w kamaszy, a później decydowali o nas generałowie. Kto gdzie ma grać itp. Ich ambicje i rozgrywki przy stoliku przekładały się na kariery młodych ludzi. Ze Stalowej Woli trafiłem do Lotnika Wrocław, a później do Lublinianki. Tak jak kilku innych zdolnych graczy ze Stalowej Woli. W Lubliniance z Jankiem Lesiem graliśmy pod okiem Kazia Górskiego i zdobyliśmy II ligę. Ale wojskowi nie potrafili jej utrzymać, bo widocznie inni wojskowi byli silniejsi! No i trafiłem do Motoru w którym spędziłem najlepsze lata gry w piłkę. Mogły być jeszcze lepsze, jednak w cywilu – jak wieść niosła i niesie, rządzili inni oficerowie"

Tacy potrafili zabierać nawet piłkarzom premie za wygrane mecze. A kiedy ci upominali się o obiecane nagrody otrzymywali odpowiedź w stylu propozycji nie do odrzucenia:

"Ty! Masz robotę? Masz! Nie chodzisz do niej? Nie chodzisz, a płacą! To siedź cicho!."

Ambicje gry w I lidze, czy reprezentacji można było włożyć do koszyka z marzeniami. W tym momencie liczyła się rodzina!

"Panie Maćku, mnie na pierwsze mecze Motoru przy Kresowej zabierał starszy kolega. Bywało że był mróz, wiatr, przenikliwe zimno… A my od strony Bystrzycy próbowaliśmy sforsować ogrodzenia, żeby popatrzeć na grę Górala, Pokin-Sochy, Famulskiego… Jednak to Famulski kiwał jak Matthews a później Best…- wspominałem stare czasy."
 

"Tego nauczył mnie Patkolo. Zwody, sztuczki, tricki techniczne! Nie trzeba siermiężnej pracy, aby być dobrym graczem napadu. Niektóre zagrania ćwiczyliśmy latami, a później rozstrzygały one o wynikach."

Po zakończeniu kariery Maciej Famulski przez wiele lat był łowcą talentów dla Motoru. To on jako pierwszy zauważył „dar Boży do piłki” u Jacka Bąka.
 

"Tylko Jacek i jego nauczyciele wiedzą, że od początku mówiłem, iż będzie znakomitym zawodnikiem. Myślę, że niewielką cegiełkę do jego kariery wmurowałem i ja!"

Te słowa powiedział Maciek Famulski kiedy kariera Jacka Bąka dopiero się rozpoczynała. Wówczas nie miał pojęcia o tym, że jego podopieczny będzie lepszy w bezpośredniej grze przeciwko największym asom futbolu z następcą wielkiego Pele – Brazylijczykiem Ronaldo na czele. Że osiągnie w futbolu to, czego nie osiągnął sam Maciek Famulski!?

Źródło: Lubelski leksykon piłkarski / Henryk Sieńko / Zatorze & GrzesiekHTK